ქართველი კაცები და მათი ქალები

ბოლო დროს ხშირად ვაწყდები სტატიებს და ბლოგებს, რომლებიც სხვა სტატიებისა თუ ბლოგების პასუხად დაიწერა. პასუხის პასუხი, გამოხმაურება პასუხის პასუხის გამოხმაურებაზე, შუალედური წერილი, წერილი ავტორის ანალიზის კომენტარზე.... ფურცელზე ფურცლით პასუხს, თავის დროზე სახელმწიფო სტრუქტურაში მუშაობისას შევეჩვიე. რაოდენ სულელური და აბსურდული, შავით თეთრზე აკრეფილი (ხელნაწერ წერილებს არ მოვსწრებივარ), წერილიც არ უნდა მოსულიყო ჩემამდე, მასზე აუცილებლად პასუხი ასევე შავით თეთრზე აკრეფილი ფურცელით უნდა გამემზადებინა. ნებისმიერ ნომერმინიჭებულ ფურცელს, მეორე, მისთვის განკუთვნილი, ასევე ნომერმინიჭებული ფურცელი უნდა შეესაბამებოდეს. ეს წესი, ალბათ იმისათვის არის საჭირო, რომ ბიუროკრატია მთელი თავისი დიდებითი და ღირსებით შედგეს. ბიუროკრატიული ინსტიტუბები არც თუ ისე საინტერესო, მაგრამ ამავე დროს, მნიშვნელოვანი და თქვენ წარმოიდგინეთ, გარკვეულ სიტუაციებში საკმაოდ საჭირო მექანიზმებია, მაგრამ არა ჩემი სტატიის თემა. როგორც ზემოთ უკვე აღვნიშნე, ფურცელზე ფურცლით პასუხის გაცემა ლამის სისხლში მაქვს გამჯდარი, მაგრამ შემოქმედებით პროცესში, ამ ბიუროკრატიული მეთოდისთვის არასოდეს მიმიმართავს. რამდენიმე ხნის წინ, ერთ–ერთ სტატიას გადავაწყდი, კითხვის დაწყების წინ დაახლოებითი წარმოდგენა მქონდა სტატიის შინაარსზე, მაგრამ წაკითხვისას მან ჩემს ყველა მოლოდინს გადააჭარბა, იმდენად გადააჭარბა, რომ თქვენ სწორედ ახლა აი ამ სტატიას კითხულობთ. თავიდან მინდა გითხრათ, რომ არ მიყვარს მკაცრად განსაზღვრული დაპირისპირებები, ჩაი უფრო გიყვარს თუ ყავა, (ლიმონიანი ჩაიც მიყვარს და რძიანი ყავაც, რა ვქნა რა გავაკეთო?!) ღვინისტი ხარ თუ არყისტი? (ეგოსიტი ვარ მე, სინამდვილეში კი წითელი ღვინო მიყვარს სადილზე და ზღვაზე არაყი მირჩევნია), და მითუმეტეს სასტიკად ვეწინააღმდეგები დაპირისპირებას ქალებსა და მამაკაცებს შორის. ვფიქრობ, მამაკაცებთან გასაყოფი არაფერი მაქვს, ნუ გლობალურად თუ ვიმსჯელებთ არაფერი, თორე აგერ უკვე მეშვიდე წელია სწორედაც რომ ერთ მამაკაცთან ვიყოფ გაზისა და დენის გადასახადს, შემწვარი ქათმის ბარკალს და ტელევიზორის წინ განთავსებულ ,,დივანსაც“. არ ვეთანხმები იმ მოსაზრებას, რომ ყველა ქალი ქათამია და ყველა კაცი, ბოდიში მომითხოვია და ... (ხო მიხვდით არა). არსებობენ ჭკვიანი და სულელი, მანქანას რომ ატარებენ და რომ ვერ ატარებენ, ეგოისტი და არაეგოისტი, სნობი და ,,სვეცკი“, მეოჯახე და ,,მეტუსოვკე“ ქალები, ღირსეული და ლაჩარი, კრიჟანი და ხელგაშლილი, პათოლოგი და გაწონასწორებული, მომღერალი და მოცეკვავე, დაბალი და მაღალი მამაკაცები. სწორედ ამიტომ, ვფიქრომ, რომ დაპირისპირება ქალებსა და მამაკაცებს შორის სასაცილოა და მხოლოდ აბსურდამდე მიიყვანს ადამიანს. მითუმეტეს თუ გავითვალისწინებთ, რომ ბოლომდე სულიერ–მორალურ, თუ მატერიალურ–ფიზიკურ კომფორტს ადამიანები მხოლოდ საპირისპირო სქესთან ჰარმონიული შერწყმის შედეგად აღწევენ. მოკლედ, ამდენი იმიტომ ვილაპარაკე, რომ გითხრათ: მე ძალიან მიყვარს მამაკაცი. განსაკუთრებით ქართველი მამაკაცები, ზოგადად სამხრეთელი მამაკაცების ტემპერამენტი მომწონს, ვფიქრობ მათ გარეშე, უფრო კონკრეტულად კი, მათთან კეკლუცისა და ფლირტის გარეშე, ნამდვილად ძალიან მოსაწყენი იქნებოდა ჩვენი – ქალების ცხოვრება. საკმაოდ ხმამაღალი და თამამამი განაცხადის შემდეგ, ვფიქრობ არავისთვის იქნება გასაკვირი, თუ რატომ მეწყინა, ან კი არ მეწყინა, უსიამოვნოდ მომხვდა გულზე ის ზემოხსენბული უხსენებელი სტატია. ბევრი ილაპარაკა თუ ცოტა ილაპარა, საბოლოოდ ავტორი იმ დასკვნამდე მივიდა, რომ ჩვენ ქართველ ქალებს გვაქვს დიდი და კეხიანი ცხვირი, დაბალი ტრაკი, არ გვიყვარს სექსი და ამ ყველაფრის გამო ვართ მსუქნები და უშნოები. გოიმურად იმის მტკიცებას ხომ არ დავიწყებ, დედას ვფიცავარ თუ მქონდეს დიდი ცხვრი და დაბალი ტრაკი და არც სექსზეც ვამბობ უარს-მეთქი, მინიშნებამ სიმსუქნეზე ფაქტიურად გულში დამჭრა (არა და ვაღიარებ პირველი რეაქცია, სწორედაც რომ გოიმური მქონდა და ძალიან მინდოდა მეთქვა, ჩემ გარშემო რამდენ გოგოს აქვს აწკუმპული ლამაზი ცხვირი, აბზეკილი ტრაკი, შხვართი ფეხები, არაჩვეულებრივი თვალები და ასე შემდეგ და ასე შემდეგ...), ამიტომ გადავწყვიტე ბიუროკრატიული მექანიზმები მთელი სიმძიმითა და დატვირთვით ავამოქმედო. ჩათვალეთ, რომ ეს არის პასუხი სტატიაზე, შესაგებელი ბლოგზე, არგუმენტირებული დასაბუთება, კატეგორიული კომენტარი. ბევრი წლის წინ ჩემმა ერთმა მეგობარმა ბიჭმა მითხრა: ყველა ქალი ლამაზია, როგორ შეიძლება ქალი უშნო იყოსო. მაშინ შედარებით პატარა ვიყავი და მართალი რომ გითხართ, გამიკვირდა ასეთი შეფასება. სინამდვილეში კი მნიშვნელობა არ აქვს ქალზე საუბრობ თუ მამაკაცზე, ადამიანის გარეგნულ ნაკლოვანებებზე მითითება, მარტივად რომ გითხრათ სულმდაბალი საქციელია. ეს რაც შეეხებოდა ოფიციალურ შეფასებას. არ მახსოვს რომელ კანონში წერია, მაგრამ ზუსტად ვიცი, რომ ასეთი ჩანაწერი არის, ადამიანის შეურაცხმყოფელი შეფასება, მისი პატივისა და ღირსების შემლახავი ინფორმაციის უარყოფა, უნდა მოხდეს იმავე ფორმით და საშუალებით, რა ფორმითაც გავრცელდა. იმ ლამაზყდიან ჟურნალში ამ ბლოგს არავინ დამიბეჭდავს, მაგრამ ჩემი 500-ზე მეტი ფრენდი ხომ წაიკითხვას, ამით ვიმშვიდებ თავს. არა მხოლოდ ავტორის, არამედ ძალიან ბევრი ქართველი მამაკაცის პრობლემა არის ის, რომ ,,ვიძიწელი“ არ მოსწონთ ქართველი ქალები, ზემოაღნიშნული დაბალი ტრაკისა და კეხიანი ცხვირის გამო და ამიტომ დაჩაგრულები სლავური წარმოშობის ქალების მოსაპოვებლად მიემგზავრებიან ახლო უკრაინასა თუ შორეულ რუსეთში. იქიდან ბევრი დაოჯახებულიც კი ჩამოდის. ვითომ ხო ძააან ,,პრადვინუტები” არიან და მათთვის მხოლოდ ველური და არატრადიციული სექსია ურთიერთობის პიკი, მაგრამ რამდენიმე უძილო ღამისა და ალკოჰოლიანი სასმელის განუსაზღვრელი რაოდენობის მიღების შემდეგ, ურთიერთობას მაინც ქართულად, გოიმურად ,,ზაქსით“ ამთავრებენ. ანუ ამაზე მეტს ვერ ,,ქაჩავს“ ქართული მენტალიტეტი, ტრადიციულად მაინც უდევს თავში დამოკიდებულება: ეს ქალი ჩემთვის მინდა! რა გინდაა? შენთვის გინდა? გინდა შენი ნასკები და ტრუსიკები რეცხოს, იმის ნაცვლად, რომ ერთი სალონიდან მეორეში იაროს? და თან სად გინდა? თბილისში, სულ 3 კლუბია ერთმანეთის გვერდით და ყველა შენს ბაღელს, კლასელს და კურსელს რომ ნახავ პარასკევ საღამოს? კიდევ რა გინდა? დედამ სადილი კონტეინერში ჩასხმული რომ გაგიმზადოს და საღამოს წამოიღებ? ,,საროჩკები“ დამლაგებელმა ქალმა უნდა დაგიუთავოს და სამსახურში ყავის ჭიქა თანამშრომელმა გოგომ გაგირეცხოს? ყველაზე სასაცილოა, როდესაც რაღაცნაერად ცოტა ბოხი ხმით ბაზრობენ, ქართველ ფრიგიდულ ქალებზე და ქალიშვილობის ინსტიტუტზე, მაგრამ ,,დაჟე“ უკრაინელ შხვართ ნაშასთანაც ბოხხმიანი ბაზარი ბოლოს იქამდე მიდის, რომ ,,დარაგაია, ხოჩეშ პოჟენიმსია“-ო ეუბნება. ერთ-ერთმა ქართველმა ,,ვაჟკაცმა“, თავისი უკრაინული წარმოშობის ცოლის ცოლად მოყვანის ფაქტი ასე ახსნა: ,,ისეთი საყვარელია, ფრჩხილებსაც კი თვითონ მაჭრისო“. თურმე რა ცოტა სდომებია ამ გაჭირებულ დღეზე შობილს! ქართველო ქალებო, გადააგდეთ მანდილები, მოიმარჯვეთ მაკრატლები და დააკმაყოფილეთ ქართველი კაცების დაუკმაყოფილებელი მოთხოვნილებები!!! ზემოთქმულის მიუხედავად, მაინც არ მინდა ეს დაპირისპირება ქალებსა და კაცებს შორის. იმ უხსენებელ ავტორს ხომ არ დავემსგავსები, რომელსაც მაღალტრაკიანი და ,,კურნოსა“ ქართველი გოგოები არც სკოლაში რომ არ უყურებდნენ და არც უნივერსტეტში რომ არ აძლევდნენ, ამიტომაც არის დაბოღმილი და გულჩათხრობილი. გამართლებით მასაც ალბათ მხოლოდ სლავური წარმოშობის ნაშასთან გაუმართლა, იქ იგრძნო თავი ალბათ ლოგინის ზევსად ან ნეპტუნად. ,,ტი კონჩილ“-ო რომ კითხეს და პასუხი რომ გასცა: ,,ნეტ, ია ტოლკო ნა ვტორი კურს პერეშოლო“. მე მგონია, რომ ქართველმა კაცებმაც და ქალებმაც უნდა მოვიშოროთ ეს წმინდა ქართული-გოიმური ჩვევები, ეთნიკურად ქართული წარმოშობის ქალთანაც შეიძლება გქონდეთ ისეთი მაგარის სექსი, როგორიც სლავური წარმოშობის ნაშასთან, ოღონდ ამისთვის პირველ რიგში პატარა, ეთნიკურად ქართული კომპლექსები უნდა გადალახოთ: ნაშასთან რომ რაღაც არ ტეხავას და ,,აბრუჩალკიან“ ქალთან მაგრად ტეხავს, ამას რომ მოაგვარებთ იქნებ მერე სექსის დროს დაგველაპარაკოთ კიდეც და ასე ნელა-ნელა მივაღწიოთ ეთნიკურად ქართულ, ევროპულის მსგავსს ორგაზმს!

არა ოკუპაციას!

ჩემს პირად განცდებზე საჯაროდ არ მიყვარს საუბარი. არის თემები, მაქვს მოგონებები, რომლებსაც არავის ვუზიარებ, იმიტომ არა, რომ მათ ვმალავ ან მათ გამო მრცხვენია - საერთოდ არ მიყვარს უარყოფითი მოგონებების და განცდების გახსენება. როდესაც ისინი მიდიან, მათ აღარ ვეტირები და ჩემი რეალობის დამახინჯების უფლებას არ ვაძლევ. მიხარია, რომ წავიდნენ და ის ფაქტი, რომ ოდესღაც ისინი გადავიტანე, ჩემს ახალ დღეს არ თრგუნავს. არ ვიცი ეს როგორ შევძელი, ალბათ, მაინც იმიტომ რომ არაჩვეულებრივი მშობლები მყავს (ამას აბსოლუტურად გულწფელად ვამბობ). თემა, რომელზეც ვწერ მართლა ძალიან მძიმეა და ამიტომ მიჭირს ამაზე ლაპარაკი, ჩემი ძალიან ბევრი ახლო მეგობარიც კი არ დამიმძიმებია ამ მოგონებებით, მაგრამ დღეს ძალიან მომინდა მე დამეწერა და თქვენ წაგეკითხათ. ჩემი მშობლები აფხაზეთში დაიბადნენ და გაიზარდნენ. სხვადასხვა დროს ორივემ სწავლა მოსკოვსა თუ თბილისში განაგრძო, რის გამოც მე თბილისში გავჩნდი, სოხუმი კი მხოლოდ ჩემი ბედნიერი ბავშვობის, ბედნიერი ზაფხულების გატარების ადგილად იქცა. როდესაც დღეს რუსეთის მიერ საქართველოს ოკუპაციეზე საუბრობენ, მე სოხუმი მახსენდება. საქართველოს ისტორია მეტნაკლებად მაინც, კარგად ვიცი, თუმცა, ბოლო დროს სულ უფრო ხშირად მეპარება ეჭვი მემატიანეთა გულწრფელობაში. დღეს, როდესაც მე თვითონ ვარ ჩემი ქვეყნის ისტორიის თანამოწილე, ვხვდები, რომ ჩემი რეალობა სრულიად განსხვავდება ჟამთააღმწერელთა მიერ ფურცელზე გადატანილი ......გან. თემიდან ძალიან შორს რომ არ წავიდე ისევ აფხაზეთს მივუბრუნდები. მე მინდა მოგიყვეთ რუსეთის მიერ საქართველოს ოკუპაციაზე, რომელიც საქართველოს ისტორიის მოჩუქურთმებულ წიგნებში კი არ ამოვიკითხე, არამედ მე თვითონ გადავიტანე. როდესაც სოხუმში ომი დაიწყო, 12 წლის ვიყავი. ჩემს დედასთან და პატარა დასთან ერთად სოხუმში ვისვენებდი, ჩემი ბებიის და ბაბუის ყველაზე ლამაზ თეთრ სახლში - ბოტანიკური ბაღის წინ. ჩვეული მზიანი დღე იყო, როგორც ყოველთვის ბევრი სტუმარი გვყავდა - ჩემი დეიდაშვილები, დედაჩემის მეგობრები, მათი შვილები. ავს არაფერი მოასწავებდა, როდესაც უცებ გავიგეთ, რომ სოხუმის საზღვრებთან ქართული ჯარი გამაგრდა.... აქედან დაიწყო... საბრძოლო მოქმედებების დეტალები და საომარი სტრატეგია არ მახსოვს. მახსოვს, როგორ ჩავსხედით ბაბუჩემის მანქანაში და წავედით სოფელში, რომელიც შემდეგ საომარი მოქმედებების ეპიცენტრად იქცა, როგორ გავირეთ დანაღმულ გზაზე და საბედნიეროდ არ ავფეთქდით, როგორ ჩამოვიდა თბილისიდან მამაჩემი, რომელიც აეროპორტიდან სახლამდე ფეხით მივიდა, მახსოვს ტყვიების წუილის ხმა და დაბომბვები, მახსოვს 24 საათი, რომელიც სოხუმის აეროპორტში გავატარე, მახსოვს დედაჩემის მეგობარი მიშა კოკაია, რომელმაც გამოგვაცილა და რომელიც მას მერე აღარასოდეს გვინახავს და დღესაც უცნობია, როდის და სად მოკლეს. მახსოვს ბევრი ბავშვიანი ქალი, რომელიც იმ თვითმფრინავში ვერ დაეტია, რომლითაც ჩვენ გამოვფრინდით, მახსოვს პატარა თვითმფრინავი და ფეხზე მდგომი უამრავი მგზავრი, მახსოვს როგორ ყვებოდა დედა იმ ღამით აეროპორტის საშინელი დაბომბვის ისტორიას, მახსოვს დღეები, როდესაც ველოდი ჩემი დეიდაშვილების სოხუმიდან გამოფრენას, მახსოვს მათი ჩამოსვლა, სასტუმრო "ივერიის" ფოიე, მახსოვს ბევრი უსახლკარო ადამიანი, რომლებიც დიდი და ლამაზი სახლებიდან, პატარა სასტუმრო ოთახში შეკუჭეს, მახსოვს აღშფოთებული თბილისის "ელიტა", რომელსაც სულიერი და ფიზიკური კომფორტი ერღვეოდა ლტოლვილების შემხედვარეს. ეს ის ხალხია - დღეს ოკუპაციას არას რომ ეუბნებიან, მაშინ კი სულ ...ზე ეკიდათ რუსების მიერ აფხაზეთიდან გამოყრილი ადამიანები და "სვეცკად" განაგრძობდნენ გულაობას ,,ყაზბეგსა“ და "აიჯიეში“. მახსოვს, როგორ ვრეკავდით გაუთავებლად სოხუმში, ყოველი მორიგი ცნობა სოხუმის დაბომბვის შესახებ და საათები გატარებული ჩემი სოხუმში დარჩენილი ბებიის და ბაბუის ხმის გაგების მოლოდინში, მახსოვს სასოწარკვეთილი მამაჩემი, რომლის ბავშვობის ყველაზე ახლო მეგობარი სოხუმის საავადმყოფოში ოცდაოთხსაათიან მუშაობას გადაყვა, მახსოვს გაუთავებელი ცნობები ჩემი მშობლების ნათესავების, მეგობრების, უბრალოდ ნაცნობების, უბრალოდ ადამიანების გარდაცვალების, ნაღმზე აფეთქების, ომში დაღუპვის შესახებ, მახსოვს მზიანი ქალაქი გაგრა და მისი დაცემა, გაგრაში ამოხოცილი ოჯახები, შეურაცხყოფილი გვამები, მახსოვს სოხუმში დედაჩემის სახლის აფეთქება, მახსოვს დედაჩემი, რომელიც არასოდეს იღიმოდა და სულ ტიროდა, მახსოვს ჰუმანიტარული დახმარების პროდუქტებით გაკეთებული სადილები, მახსოვს მამაჩემის დარდი, მახსოვს სოხუმის დაცემის დღე, მახსოვს 3 თვე, როდესაც ჩემი ბებია და ბაბუა და ჩემი ბიძა ტყვედ ჩავარდნენ და 3 თვიანი ძიება, იმის დასადგენად ცოცხლები იყვნენ თუ არა... მახსოვს აფხაზეთის სვანეთის გრძელი გზა, მახსოვს გაყინული ხალხი, მახსოვს ომის შემდგომი წლები, მახსოვს ბაბუჩემი, მახსოვს დედაჩემი, მახსოვს სხვა უამრავი ადამიანი, რომელიც აფხაზეთში ვეღარასოდეს დაბრუნდება, რამდენჯერაც არ უნდა დავწეროთ დიდ პოსტერებზე: ,,ჩვენ გვახსოვს აფხაზეთი“, ან "აფზაზეთი ჩვენი ტკივილია“. ნამდვილად! აფხაზეთი ჩემი და ჩემი ოჯახის ტკივილია, არა აბსტრაქტული, არა რაღაც არარეალური, არამედ სისხლით ხორცამდე ნამდვილი ტკივილი, რომელიც ყოველი ფოტოს, ყოველი მორიგი ნივთის, ყოველი მოგონების შეხებისას სულ უფრო მძაფრად გტკივა. ბევრი წელი გავიდა. მაშინ ბევრს საუბრობდნენ მიზეზებზე, გამოსავალზე. არც პოლიტიკაში გამეგება რამე და არც ანალიტიკაში, მე მხოლოდ რეალობის აღქმა შემიძლია და ჩემი რეალობა დღეს ასეთია: არც ერთი, თუნდაც პატარა ნაბიჯი გადადგმული აფხაზეთისკენ, პირიქით - ბევრი დიდი ნაბიჯი უკან. აფხაზეთის მერე იყო 2008 წელი, როდესაც რუსეთს კიდევ ერთხელ მივეცით ჩვენი ოკუპაციის უფლება. ბევს დღესაც ჰგონია, რომ რუსეთი როგორც დამპყრობელი, რუსეთი როგორც ოკუპანტი, სწორედ მიხეილ სააკაშვილმა და ნაციონალურმა მოძრაობამ დაანახა მსოფლიოს. მე კიდევ მგონია, მგონია არა, ზუსტად ვიცი, რომ ეს ასე არ არის, მაგრამ ამას არ აქვს მნიშვნელობა. ჩემთვის 2008 წელის აგვისტო ნაციონალური მოძრაობის 4 წლიანი პოლიტიკის ლოგიკური შედეგია. არ ვიცი ეს განზრახ თუ გაუფრთხილებლობით გააკეთეს, ამაზე შეიძლება ბევრი იდავო, მაგრამ ფაქტი არის ერთი და თან ჯიუტი - ნაციონალური მოძრაობის პოლიტიკამ, მათმა მილიტარისტულმა პროპაგანდამ გამოიწვია 2008 წლის აგვისტოს ომი, მაშინ ზუსტად ის მოხდა რაც რუსეთს სურდა, ყველაფერი სწორედ ისე განვითარდა, როგორც ოკუპანტს აწყობდა, სწორედ მის წისქვილზე დაისხა წყლის ულევი ნაკადი. არა - ნაციონალურ მოძრაობას და არა - რუსეთის ოკუპაციას, ჩემთვის ეს ორი ცნება ისეა ერთი მთლიანი, როგორც სხვა არაფერი დედამიწაზე. ჩემი ტკივილი არც სხვაზე მეტია და არც სხვის ტკივილზე ნაკლები, აფხაზეთი მარტო მე და ჩემს ოჯახს არ დაგვიკარგავს. თუმცა ეს საერთო ქართული ტკივილი მაინც არ არის. არავის არ ვაყენებ შეურაცხყობას, უბრალოდ ვიცი, როდესაც რაღაც პირადად არ შეგხებია, როდესაც რაღაც პირადად ძალიან არ გტკენია - მას ბოლომდე ვერ შეიგრძნობ. ამიტომაც ლოზუნგი „არა ოკუპაციას“ (ზოგიერთი ადამიანის პირიდან გამოთქმული) ისევე არაგულწრფელად მოდის ჩემამდე, როგორც მივიწყებული პათოსი - ,,ჩვენ დავიბრუნებთ აფხაზეთს“. სამშობლოს სიყვარულში არავის ვეჯიბრები, რა თქმა უნდა, ყველას ჩვენი განცდა გვაქვს, ყველას ჩვენი ემოციები და გრძნობები ამ ქვეყნის მიმართ, მაგრამ უფლებას არავის მივცემ იმ ქვეყნის მონობისა თუ მორჩილების სურვილი დამწამოს, რომელმაც ჩემი და ჩემი ოჯახის ცხოვრებიდან რაღაც ძალიან დიდი და ძვირფასი, ყველაზე ლაღი და მზიანი სამუდამოდ ამოგლიჯა.

უი, სულ არ გეტყობა!

იცით თუ არა, რა არის მეზოთერაპია? ათი წლის წინ არც მე ვიცოდი. წელს კი, რაღა დაგიმალოთ და უცხო სიტყვათა ლექსიკონის წყალობით საფუძვლიანად შევისწავლე. ერთ-ერთ ვებ-გვერდზე განმარტებასაც გადავაწყდი და ინფორმაციულ ვაკუუმში რომ არ გამყოფოთ, თქვენც გაგიზიარებთ, რომ მეზოთერაპია: ,,ეს არის კანისა და კანქვეშა ცხიმოვანი ქსოვილის მკურნალობის მეთოდი და ნიშნავს კანის ზედაპირულ შრეში ცალკეული პრეპარატებისა ან სპეციალური კოქტეილის შეყვანას. კოქტეილი შეიცავს ბიოლოგიურად აქტიურ ნივთიერებებს, მცენარეულ ექსტრაქტებსა და ვიტამინებს, რაც ძალზე დადებითად მოქმედებს კანის სტრუქტურაზე“. ადამიანურ ენაზე რომ ვთქვათ, მეზოთარეპია ხელს უწყობს კანის გაახალგაზრდავებას, ბოტოქსისაგან განსხვავებით, ხელშეუხებელს ტოვებს ჩვენს მიმიკას და რეკომენდირებულია მათთვის, ვინც აგერ უკვე მერამდენე მტკიცე ნაბაჯით გადააბიჯა სანუკვარ 30 წელს!

ესთეტიკური მედიცინა დღეს ისე მჭირდება როგორც არასდროს, მაგრამ ლიპოსაქციისა და სხეულის კორექციის მეთოდებზე წერა, აბა, რა ჩემი საქმეა? 90-იან წლებში ყველა შენობის პირველ სართულზე, სახინკლე ან საკომისიო მაღაზია იხსნებოდა, დღეს კი მათ ადგილას თანამედროვე ნავაროტებით აღჭურვილი ცენტრებია, სადაც გნებავთ გაგახდუნებენ და გნებავთ - გაგასუქებენ, გაგიკეთებენ მონიკა ბელუჩის ძუძუებს და ანჯელინა ჯოლის ტუჩებს, ჩაგსვამენ შოკოლადის კოლბაში და ნემსის ერთი ჩხვლეტით საშივილიშვილოდ დაგიფიქსირებენ სახის ინფანტილურ გამომეტყველებას. მოკლედ, არ არის ეს ყველაფერი არც ჩემი და არც ამ სტატიის საქმე.

მეზოთერაპიის ბრალია თუ არა, არ ვიცი, მაგრამ ფრაზა ,,უი სულ არ გეტყობა“, რომელიც ჩემი ასაკის გაგების პასუხად მესმის, სულ უფრო აქტუალური ხდება. ამიტომაც დავფიქრდი, რა ასაკია ასეთი, რომელიც უნდა მეტყობოდეს, იქნებ მემუარების წერის დროც არის უკვე? გადავწყვიტე მეზოთერაპია იქამდე გავიკეთო, ვიდრე ეს უხსენებლი ასაკი დამეტყობა, ხოლო მემუარების წერას რაც შეეხება მგონია, რომ ჯერ მაინც შორს ვარ, შორს თუ არა - ერთი მსუყე ათწლეული ნამდვილად მაშორებს ,,შავით თეთრზე აღწერილ ჩემს რთულ, მაგრამ საინტერესო ცხოვრებას“.

მეზოთერაპიაზე ფიქრმა აშკარად სითამამდე შემმატა, ამაში თავადაც დარწმუნდებით თუ კითხვას განაგრძობთ. სინამდვილეში მეზოთერაპია არაფერ შუაშია, ასაკია თავი და თავი. აღმოჩნდა, რომ როდესაც მის განსაზღვრულ ნიშნულს აღწევ, წარსულის უხერხული მომენტების აღარ გცხვენია, მათ გამო აღარც წითლდები და მეტიც - შეგიძლია ისინი თამამად გაუზიარო სხვას.

რა არის სირცხვილი და რა არა, შეცდომა იყო თუ პრაგმატული ნაბიჯი, თავად განსაზღვრედ მე უბრალოდ თხრობას ვიწყებ.

სერიიდან რისი მცხვენია, უფრო სწორად რისი მცხვენოდა, საპატიო პირველ ადგილს ჩემი ასევე პირველი, მაგრამ ამავე დროს გაუაზრებელი სიყვარული იკავებს. ის საბავშო ბაღში მეწვია. გოგა ბარბაქაძე ერქვა იმ ყმაწვილს, რომელიც მას მერე აღარასოდეს მინახავს. მასთან დაკავშირებით ორი სცენა მახსენდება. პირველი საბავშო ბაღში ხდება: ვდგები მივდივარ და ვკოცნი, ის კი საშინლად შეწუხებული ჩემი სითამამით ცდილობს თავი დამაღწიოს. როდის, როგორ ან რის გამო შემიყვარდა, კოცნამდე ან კოცნის შემდეგ რა ხდება, ჩემმა ტვინის ,,მემორი ქარდმა“ არ შემოინახა. მეორე სცენა სახლში, კერძოდ კი სამზარეულოში ვითარდება: ვსხედვართ მე დედა და მამა, დედა კი მეუბნება: ლიკუნა, დედიკო, სირცხვილია, გოგომ ბიჭს არ უნდა აკოცოს!

სირცხვილი მატერიალური ფორმით პირველად სწორედ ამ დღეს ვიგრძენი. ეტყობა ამ ამბავმა ჩემზე ისე იმოქმედა, რომ მომდევნო ათი წელი ბიჭებისკენ საერთოდ არ გამიხედავს, სკოლას ისე ვამთავრებდი, ერთი ბიჭიც კი არ მომწონებია. ამ ისტორიის დასკვნა ის არის, რომ ჩემი ინიციატივით ბიჭისთვის არასოდეს მიკოცნია, არა და რომ მეკოცნა, ვინ იცის, როგორი რომანტიკული ისტორიის გმირი ავღმოჩნდებოდი. მოკლედ, იმის თქმა მინდა, რომ არ არის სირცხვილი, როდესაც გოგო თავისი ინიციატივით კოცნის ბიჭს.

გამართლებით არც მეორე სიყვარულის დროს გამიმართლა, რომელიც მართლა ზუსტად 10 წლის შემდეგ მეწვია. ამის შესახებ ერთხელ უკვე დავწერე: ,,როდესაც პირველად შემიყვარდა 15 წლის ვიყავი. კარგად მახსოვს ის დღე: ქუჩაში ვსეირნობდი და რუსი მომღერლის ანჟელიკა ვარუმის სიმღერას „Ля, Ля, Фа – эти Ноты“-ს ვღიღინებდი. უცებ „ის“ დავინახე და ცხოვრებაში პირველად გულში „ლიფტი“ ვიგრძენი. ასეთი რამ (ერთი ნახვით შეყვარებას ვგულისხმობ) არც მანამდე და არც მერე აღარ დამმართნია, გულში ლიფტს ჰგავდა და თავში ფეიერვერკს.“. გულში ლიფტით და თავში ფეიერვერკით რამდენიმე წელი ვიცხოვრე. მე 15 წლის ვიყავი, ის კი 25, ის არაყას სვამდა მე კი ჯოხიანი კამფეტით ხელში ვუვლიდი წრეებს, ის ესპანეთის ფანი იყო, მე კი მერაია კერის საოცარ სიმღერას ვაჭყავლებდი მთელ ხმაზე, მას გრძელი თმა ჰქონდა (რაც მის ინდივიდუალურიბასა და გამორჩეულ სტილს უსვამს ხაზს, რა თქმა უნდა), მე კი ჯინსის შორტებითა და ზოლიანი ,,კაპიშონიანი მაიკით“ ვეპრანჭებოდი. დასკვნის გაკეთებაც არ ღირს მგონი, ისედაც გასაგებია ყველაფერი.

სირცხვილის სერიიდან კიდევ ერთი ისტორია მახსენდება, არც 5 წლის ვიყავი და არც 15, უნივერსიტეტი წითელ დიპლომზე უკვე დამთავრებული მქონდა და ,,ბეზპიწი მინუტ“ ევროპული სამართლის მაგისტრი ვხდებოდი, როდესაც იმ დროს საკმაოდ პოპულარულ ე.წ. ,,ჩატში“, (სად იყო ,,ფეისბუქი“ და კარგი ცხოვრება - ,,ლიკა ახობაძე ის ტაგეფ ვიზ ვახო ხვიჩია ჰიერ - ჰოუმ“ არ იყო მაშინ ასეთი ნავაროტები) – ”მირკში“ ერთი ბიჭი გავიცანი (სინამდვილეში ბევრი ბიჭი გავიცანი, მაგრამ მართლა ყველაფერს ხომ არ მოგიყვებით), ჰოდა საკმაოდ მარტივად მივეცი ჩემი ტელეფონის ნომერი, მანაც დამირეკა, ასევე საკმაოდ მარტივად დავთანხმდი პაემანზე. ყველაფერი არაჩვეულებრივად მიდიოდა იქამდე, სანამ მის ტელეფონზე ზარი არ გაისმა. გაოცებულმა თავისი ტელეფონი გამომიწოდა. ერთ წუთში ვინანე, რომ მირკში შევედი, მას ჩემი ტელეფონი მივეცი, ისიც კი ვინანე, რომ კომპიუტერი მქონდა სახლში. საქმე იმაშია, რომ ჩვენი შეხვედრის მიმოწერა, სრულიად უწყინარი მიზეზეით ჩემი მეგობრის თვალწინ განხორციელდა. მოტივით: რა ვიცი მე, იქნებ მანიაკია, მეგობრის ტვინმა ბეჯითად მოახდინა ,,მირკში გაცნობილის“ ტელეფონის ნომერის სკანირება და მას შემდეგ რაც ჩემი ტელეფონი ,,ქაბრიჯერიაში“ აღმოჩნდა, იმის გასაგებად ისევ ცოცხალი ვარ თუ არა, ბეჯითად დამახსოვრებულ ნომერზე დარეკა. ხვდებით ალბათ ბიჭმა რა იფიქრა, რომ მე არასდროს არ ვყოფილვარ არც ერთ სულიერთან პაემანზე. კიდევ ალბათ სხვა რაღაცეებიც იფიქრა, რის გამოც, ბუნებრივია აღარასოდეს გამოჩენილა ჩემს ცხოვრებაში. დასკვნა ამ ისტროიის, მარტივია, ნუ ეტყვით თქვნეს მეგობარს იმ ბიჭის ტელეფონის ნომერს, რომელსაც ჯერ თავადაც არ იცნობთ.

შემდეგ ისტორია სირცხვილს და სიამაყეს ორივეს აერთიანებს. ეს ის შემთხვევაა, წლები რომ გადის და მაინც ცუდად გახსენდება. არ ვიცი ყველას აქვს თუ არა, მაგრამ მე ნამდვილად მაქვს ისტორია, რომელიც მერჩივნა რომ არ მქონოდა. ეს ამბავი კარგად რომ არ დამთავრდებოდა მაშინვე უნდა მივმხვდარიყავი, როდესაც დაიწყო. პირველი პაემანი მიშა სააკაშვილის ინაუგურაციის დღეს რომ გექნება, კარგს აბა რას უნდა ელოდო?! მოკლედ, სულ სამი ტანჯული თვე ,,ვიარეთ“ და შემდეგ ოცდასამი იმაზე მეტად ტანჯული თვე ვშორდებოდით. პროცესის გართულება იმან გამოიწვია, რომ ის ბოროტი ადამიანი აღმოჩნდა და ჩემი ფსიქიკის დაზიანება განიზრახა. არსებობენ ასეთი ,,სვიდუ“ მშვიდი მანიაკები, რომლებიც სინამდვილეში, მაგარი ბანძი ტიპები არიან. ჰოდა, ეს ზემოხსენებული მშვიდი მანიაკი, დაშორებიდან რამდენიმე თვე დაუღალავად და ამავე დროს, ოლიმპიური სიმშვიდით მეპატიჟებოდა ხან ბლინების და ხანაც ხინკლების საჭმელად. სინამდვილეში არც ბლინები უნდოდა და არც ხინკლები, თვითონაც არ იცოდა, რა უნდოდა. არის მომენტები, ქალის ცხოვრებაში, როდესაც საკუთარი თავი თავად უნდა დაიცვა (,,პრინც ნა ბელომ კონე’’-ს არ უნდა დაელოდო), მეც ასე მოვიქეცი და მის მორიგ კულინარიულ შემოთავაზებას დავთანხმდი. მაშინ ჯერ კიდევ არ არსებობდნენ არც ერეკლე მეორეს და არც შარდენის ქუჩების ბარ-რესტორნები, ტაბიძის ქუჩა კი მხოლოდ იმით იყო ცნობილი, რომ იქ მეწაღე სახელად - ზაზა, 300 ლარად სასწაულებს ახდენდა, ამიტომაც ბლინების თუ ხინკლების საჭმელად ,,პეროვზე“ წავედით. დღის მენიუ ნამდვილად არ მახსოვს, აი გადახდის დროს კი გამარჯვება ვიზეიმე, როდესაც საფულე ამოვიღე და ანგარიშის დაფარვაში დახმარება შევთავაზე. ისე გაბრაზდა, აღარასოდეს დავუპატიჯებივარ საჭმელად და სულ მალე თავი დამანება.

ახლა შემიძლია შვებით ამოვისუნთქო და თამამდ განვაცხადო, რომ მეტი ,,სამარცხვინო“ ისტორია თავს არ გადამხდენია. ახლა სხვა, არანაკლებ საინტერესო ამბების ჯერია ისევ და ისევ აღიარებების სერიიდან.

ჩემმა ერთმა მეგობარმა ბიჭმა ერთ მშვენიერ გაზაფხულის დღესაც გადაწყვიტა და სიყვარულში გამომიტყდა. გაოცებისგან თავზე არა მხოლოდ ზარი, არამედ რკინა და ბეტონი ერთად დამეცა, მაგრამ აღმოჩნდა რომ მთავარი კიდევ წინ მელოდა, როდესაც აბსოლუტურად დარწმუნებულმა საკუთარ თავსა და შესაძლებლობებში ,,ვზაიმნი“ გრძნობის აღიარება მომთხოვა. სასწრაფოდ მჭირდებოდა მყარი, არა უმყარესი არგუმენტი მისი გრძნობის უარსაყოფად. რატომ მაინცდამაინც უარსაყოფად და გაიხსენეთ ჩემი პირველი სირცხვილის ისტორია. ჰოდა, ამაზე უკეთესი ვერაფერი მოვიფიქრე და პირდაპირ ვაჯახე: მე შენ არასოდეს შემიყვარდები, შენ ხომ დედაჩემის მეგობრის შვილი ხართქო. ახლა მას დაეცა თავზე მე რომ დამეცა ის ზარები და რკინა-ბეტონი, გაბრაზებულ-გაოცებულმა თავი ვერ ან უფრო არ შეიკავა და მითხრა: აუ, მაგარი გოიმი ხარო. მახსოვს, მაშინ ძალიან მეწყინა ეს შეფასება, დღეს კი ვეთანხმები, გოიმი ვიყავი, აბა რა ვიყავი?! დედაჩემის მეგობრის შვილი - ყვავი-ჩხიკვის მამიდა. გაზაფხულის გასვლის შემდეგ ჩემდამი გრძნობა ისევ მეგობრობად ტრანსფორმირდა და იქიდან გამომდინარე, რომ ჩვენი დედები მართლა მეგობრობდნენ, ჩვენც მათ მივბაძეთ. დასკვნა თუ გაინტერესებთ ის არის, რომ მაღალ, ახოვან და სიმპათიურ ბიჭს ნამდვილად არ უნდა უთხრათ უარი იმის გამო, რომ ის დედათქვენის მეგობრის მამიდაშვილის მეზობელია.

ისევ გაზაფხული იყო, ოღონდ ამჯერად სხვა წლის, სახლში წითელი ტაქსით ვბრუნდებოდი, როდესაც მანქანის სარკეში თეთრი ,,ნოლსემი“ შევნიშნე. სიმართლე გითხრათ, არ შემშინებია და ტაქსის მძღოლს თავი სადარბაზომდე მივაყვანინე. რა ვიცოდი, წინ თურმე ჰოლივუდი მელოდა. შევდივარ სადარბაზოში და რას ვხედავ, თეთრი ,,ნოლსემიდან“ ,,პახოდკაი დიკოი კოშკი“ უსაშველოდ სიმპათიური ბიჭი მიახლოვდება და ამ დროს მთელ ხმაზე არ მახსოვს ბარი უათი იყო თუ ლიზა სტენფილდი, მაგრამ ამას რა მნიშვბელობა აქვს, სიმღერა ირთვება. ,,ნასმატრელსა მალჩიკ ვსაკიხ გლუპოსტეი“, მაგრამ უნდა ვაღიარო, ძალიან შთამბეჭდავი იყო გაცნობის მისეული ფორმა. რომატიკაში თქვენც რომ არ გადაგაგდოთ, აქვე მოვუღებ ბოლოს ამ ისტორიას: ეს უსაშველოდ სიმპათიური ბიჭი არც მეტი და არც ნაკლები სკოლის მოსწავლე აღმოჩნდა, თან დიდი მექალთანე სკოლის მოსწავლე. მოკლედ, გადაწყვეტილი ამბავი იყო, რომ სანამ მის ასევე უსაშველოდ ლამაზ ლურჯ თვალებს ჩემი გასულელების უფლებას მივცემდი, რაღაც უნდა მეღონა. ბევრი არ მიფიქრია ისე, ერთ-ერთი საუბრისას შევთავზე, დღეს ჩემი დის მშობელთა კრებას დავესწარი სკოლაში და თუ გინდა შენთანაც მოვალთქო. მიზანს იმაზე სწრაფად მივაღწიე, ვიდრე ამისთვის მზად ვიყავი. დასკვნა მოკლე და ლაკონურია: არ გაბედოთ მსგავსი რამის თქმა ადამიანისთვის, თუ მისი სამუდამოდ დაკარგვა არ გსურთ.

ნამდვილად არ მქონია ამის განზრახვა, მაგრამ პატარა ,,პუტევოდიტელს“ კი ჰგაქვს ჩემი სტატია. ყველა ამ და ნებისმიერი სხვა ისტორიის აზრი ის არის, რომ ყოველი მათგანი რაღაცას გაძლევს, ზოგჯერ გართმევს, ყოველი მათგანი რაღაცას გასწავლის, ან უბრალოდ რაღაცაზე გაფიქრებს და საბოლოო ჯამში მიდიხარ ისტორიამდე, რომლის არცერთი დეტალის არ გცხვენია, რადგან სწორედ ის ხდება შენი რეალური და ყოველდღიური ცხოვრება. ამდენი აღიარების შემდეგ ნამდვილად თამამად შემიძლია ვაღიარო, რომ 32 წლის ვარ და პირველი ნაოჭები, როგორც იტყვიან ,,ნე ზა გორამი“, ამიტომაც ბევრს აღარ დავაყოვნებ - პირველივე შესაძლებლობისას მეზოთერაპიის კარგ და გემრიელ კურსს ჩავიტარებ.

სად წავიდა თაფლი?

ჩემთვის ნაცნობ მინიმუმ ხუთ სხვადასხვა ენაზე ეს სიტყვა, უფრო სწორად ეს პერიოდი თაფლის ჭამასთან ასოცირდება. დიახ, სწორედ თაფლის დასაგემოვნებლად მიემგზავრებიან რუსი, ინგლისელი, ესპანელი, იტალიელი და თქვენ წარმოიდგინეთ, ქართველი წყვილები მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხეში. თუ ჩვენი მშობლების თაობის აბსოლუტური უმრავლესობა მოსკოვისა და მაშინდელი ლენინგრადის თაფლს თუ არა, ,,სოჩენსკაია სმეტანა“ გადასმულ ,,ბულკს“ მიირთმევდა საუზმედ, თანამედროვე ქართველები - სწორედ რომ თაფლით გაჟღენთილი თურქული ფახლავათი იტკბარუნებენ პირს და ერთმანეთს საუკუნო ლხინსა თუ ჭირს, დარსა თუ ავდარს რომ გაუძლებს, ისეთ სიყვარულს ეფიცებიან... როდესაც ჩემი თაფლის ჭამის დრო დადგა, ჯერ კიდევ ჩემი მომავალი ქმარი სამსახურებრივი მოვალეობების შესასრულებლად, უფრო ზუსტად კი სამსახურებრივი უნარების გასაუმჯებესებლად, გერმანიის სოფელ გარმიშ-პარტენკირხენის სასწავლო ცენტრში მიავლინეს. თბილისში მარტო დარჩენასა და მის ლოდინში უძილო, ცრემლიანი ღამეების გათენებას თაფლის ჭამა ვარჩიე და თან გავყევი (თან წამიღო, როგორც იტყვიან).

კალენდარი აშკარად მაისს აჩვენებდა. თბილისში პირველი ვარდებიც აყვავდნენ. იქ კი ზუსტად ისე ციოდა, როგორც ჩვენთან ნოემბერში: პირველ ივნისს თოვლი მოვიდა, მერე რამდენიმე კვირა გვიანი შემოდგომა იდგა და სადღაც ივლისის ბოლოსთვის ნანატრი ზაფხულიც შემოიპარა. მოკლედ იმის თქმა მინდა, რომ მე და ჩემმა ახლადგამომცხვარმა ქმარმა პირველი სამთვიანი თანაცხოვრების პერიოდში მოვახერხეთ და წელიწადის ყველა დროს დავაგემოვნეთ თაფლი, რადგან ამაში ბავარიის არაჩვეულებრივმა კლიმატურმა პირობებმა შეგვიწყო ხელი. იქიდან გამომდინარე, რომ თაფლთან „მეგობრობა“ უჩვეულოდ დიდხანს გაგრძელდა, სამშობლოში საკმაოდ გულმომსუყებულები დავუბრუნდით და ეს პროდუქტი დროებით სხვა ნუგბარით ჩავანაცვლეთ.
მას მერე რამდენიმე წელი გავიდა. კარაქიან პურზე გადასმულ თაფლს ახლა უკვე ჩვენი შვილები გეახლებიან და შესაბამისად, ჩვენც ნაკლები გვრჩება. სწორედ გუშინ მკითხა ვახომ: თაფლი თუ გვაქვსო? არამეთქი, ვუპასუხე. სად წავიდა ჩვენი თაფლი?

გული თქვენც რომ არ მოგიმსუყოთ, თაფლს ცოტა ხანი აღარ ვახსენებ. არა, ერთხელ მაინც მომიწევს, რადგან თაფლის ჭამის პერიოდი ხომ ის ტკბილი და გემრიელი ეტაპია ადამიანების ცხოვრებაში, როდესაც შენ არც მისი სიგარეტის ბუღი გაღიზიანებს და არც ,,ქაუნთერ-სტრაიქის“ თამაშის გამო გეშლება ნერვები. როცა,,შოპინგზე“ მოგყვება და მთელი ძალ-ღონით ცდილობს მოგაჩვენოს, თუ როგორი ბედნიერია შენი ორმოცდაათი ახალი შენაძენით ხელში რომ დგას ZARA-ს სალაროს დაუსრულებელ რიგში. როცა ფეხით სიარულში საათები წამებივით გადის და მისთვის სულერთია უკრაინელი ,,ნაშების“ ზაგრიანი მეტრაოციანი ფეხები. როდესაც არც შენთან რჩებიან ღამე ,,დაქალები“ (თუმცა ჩემი თაფლობის თვის ბოლო კვირას სწორედაც რომ სამნი ვიწექით ლოგინში: მე, ის და ჩემი მეგობარი) და არც ის ათენებს ძმაკაცებთან ერთად ღამეს არყის, ვისკის ან ღვინის სმაში. როცა თქვენ ერთად ცეკვავთ ,,იდიოტი“ ანიმატორის ხმაზე, იღიმით უკლებლივ ყველა ფოტოზე და რა თქმა უნდა, გაუთავებლად მიირთმევთ თაფლს. მაგრამ მერე გადის დღეები, თვეები, წლები და ერთ დღესაც აღმოჩნდება, რომ თქვენი თაფლის ქილაც თითქმის ცარიელია. სად წავიდა თქვენი თაფლი?

სინამდვილეში თაფლი ისევ იქ დევს სადაც ყოველთვის იდო, უბრალოდ, დილას ვერ ასწრებთ მის მირთმევას - სამსახურში გეჩქარებათ, თქვენ უფრო გემჟავებათ, ვიდრე გეთაფლებათ. სამსახურში ძირითადად ,,მარშუტკით“, ზოგჯერ ტაქსით მიდიხართ, საღამოს ძალიან დაღლილი, უკვე მერამდენად ვერ ახერხებთ ბოლომდე საინტერესო ფილმის ყურებას და გაოგნებულს, პულტით ხელში გეღვიძებათ ტლევიზორთან ტუუუუუუუს (ან ხშშშშშშშშშშ-ს) გამაყრუებელი ხმისგან. მერამდენე შაბათ-კვირაა ,,ბიჭები“ სათამაშო პულტით იძინებენ თქვენს ნალოლიავებ კრემისფერ დივანზე, პარასკევ საღამოს სულ უფრო და უფრო ხშირად იჩითება დალევის პონტი, რომელსაც ვერაფრით გამაზავს, ამ ZARA-საც არ ეღირსა გახსნა და ინტერნეტ-შოპინგმა თქვენი საკრედიტო ბარათი საბოლოოდ გააკოტრა, ამასობაში თაფლის მჭამელები შეგემატათ: ერთი ტირის - ბაღში არ უნდა, მეორეც ტირის ფისი უნდა, მესამე? რა მესამე, ღადაობ?! საძინებელი ამერიკაში გადასახლებული ჩინელი ემიგრანტების ოთახს დაემსგავსა და მისაღები.... ვინ დაყარა ამ სკამზე პეჩენია და რა უნდა ტელევიზორის თავზე თქვენს ახალ ლიფს? სხვათაშორის, იმის ახალი თანამშრომელი 25 წლის არის, რა შუაშია? არაფერ შუაშია, უბრალოდ ისეთ ვიდზეა - ,,ნე დაი ბოგ“ და შენ რამდენი კილოგრამი გაქვს ზედმეტი? ეგეც რა შუაშია? აბსოლუტურად არაფერში. ჰო, სად არის ის ლურჯი ,,კლეჩატი საროჩკა“ და რატომ აქვს ამ ჩახოხბილს ასე მსხვილად დაჭრილი ხახვი? აუ, გამოაღე ის ზედა უჯრა და მომაწოდე..... ნეტა ამ დროს ტყდება თაფლის ქილა?

ყველაფერი ის რაც ზემოთ წერია, რა თქმა უნდა რეალური, საკმაოდ ბანალური და ამასთან გარდაუვალი, უფრო სასაცილოა, ვიდრე სატირალი და რაც მთავარია საერთოდ არ უშლის ხელს თაფლის ჭამას. ბანალურია ისიც, რომ სწორედ ასეთ რეალობაში აღმოჩნდებოდნენ მსოფლიო რომანტიკის გმირებიც, ერთხელაც რომეოს ჯულიეტას გაუთოებულ ,,საროჩკაზე“ უხერხული ნაკეცი რომ აღმოეჩინა. ჩახოხბილში მსხვილად დაჭრილი ხახვი, ან ,,საროჩკაზე“ გაჩენილი ,,სტრელკა“ შეიძლება გახდეს თაფლის ქილის გატეხვის მიზეზი, თუ არ შეიძლება? ამ თემაზე მართლა სერიოზულად დავფიქრდი, განსაკუთრებით მას მერე, რაც ჩემს ირგვლივ, როგორც იტყვიან პანტა-პუნტით, დაიმსხვრა თაფლიანი ქილები.

ტელევიზორის პულტით ისევ უკან უნდა გადავახვიო და იმ წერტილთან მივიდე, როდესაც თქვენ ერთად ცეკვავთ ,,იდიოტი“ ანიმატორის ხმაზე და ...და შემდეგ როგორც ტექსტშია. როგორ მიდიან ადამიანი ამ წერტილიდან იმ წერტილამდე. ამ საკითხში ექსპერტი ნამდვილად არ ვარ, მითუმეტეს, რომ ჩემი თაფლის ქილა ჯერ არ დამსხვრეულა (ტფუ, ტფუ, ტფუ!!!) და თან ეს სტატია სულაც არ არის რთულ სასამართლო პროცესზე, ქონების გაყოფაზე, ალიმენტის ოდენობაზე და შვილის გასეირნებისთვის გამოყოფილს კვირი დღეებსა თუ საათებზე. არამგონია არსებობდეს ერთი პასუხი, რომელიც რეცეპტივით ყველა თაფლისქილადამსხვრეულს გამოადგება, მითუმეტეს რომ მისი დამსხვრევის მიზეზი ზუსტად იმდენი შეიძლება იყოს, რამდენიც თაფლნაჭამი თუ თაფლუჭმელი ადამიანი დააბიჯებს დედამიწაზე. როდესაც თაფლის ქილა დამსხვრეულია, იქ აღარ აქვს მნიშვნელობა (მნიშვნელობა როგორ არ აქვს, მაგრამ მხოლოდ იმ ორი ადამიანისათვის და არა გლობალურად პრობლემის განხილვისათვის) ვინ დაამსხვრია, ერთმა მეორეს ესროლა, თუ შემთხვევით გაუვარდათ ხელიდან, შეიძლება ერთ-ერთმა კარაქიან პურზე გადასმული თაფლი მესამეს გაუნაწილა და სწორედ ამაშია საქმე. ისიც შეიძლება მოხდეს, რომ თაფლის ქილა კი არ დაგემსხვრეთ, უბრალოდ თაფლი გაგითავდათ.

Каждому горшку своя крышка-ო ამბობენ რუსები, ვეთანხმები, მაგრამ მგონია რომ მხოლოდ ერთი თავსახური არ ეკუთვნის ყველა ქოთანს. არ მჯერა იმის, რომ ცხოვრებაში არსებობს მხოლოდ ერთი სიყვარული. მე მგონია, რომ სიყვარული ზუსტად იმდენია, რამდენჯერაც გიყვარს, ზოგჯერ მეტი ვნებაა, ზოგჯერ ნაკლები თავდავიწყება, მაგრამ ყოველ ჯერზე ის ნამდვილია და არაჩვეულებრივი. არც იმის მჯერა, რომ ყველა ადამიანისთვის სიყვარულის თანაბარი პორციაა განაწილებული სადღაც ზემოთ და მას ჩვენ ყველანი ერთად ცხოვრების მანძილზე თანაბრად ვიღებთ და ვაგემოვნებთ. არსებობენ წყვილები, რომლებიც მთელი ცხოვრება ერთი თაფლის ქილიდან ჭამენ, არსებობენ ისეთებიც ვინ თაფლს კაკლის მურაბით ანაცვლებს, ან ნაკლებად ეროვნულ, მაგრამ მაინც ძალიან გემრიელ ნუტელას ეტანება. როგორ მოდიან ადამიანები იმ წერტილიდან ამ წერტილამდე ამას მართლა არ აქვს მნიშვნელობა, მთავარია, რომ მოსულ წერტილზე წერტილი არ დასვან და ის ადამიანი იპოვონ, ვისაც სწორედ რომ მსხვილად დაჭრილი ხახვი მოსწონს ჩახოხბილში და სიმართლე თუ გაინტერესებთ - მეტწილად მაგრად ,,კიდია“, აქვს თუ არა ჩახოხბილს ხახვი.

სინამდვილეში ეს სტატია არც ჩახოხბილზეა და არც ხახვზე. ეს სტატია არის მათზე ვისი თაფლის ქილა ჯერ არ დამსხვრეულა, ისევ იქ დევს სადაც ყოველთვის იდო და დროდადრო პირამდე თუ არა, შუამდე მაინც ამოვსებას საჭიროებს.

პირადად მე სულ ახლახანს შევიძინე თაფლი და თქვენც იგივეს გირჩევთ.

ბავარიული ძუძუები

1987 წელს დედ-მამამ გადაწყვიტა ჩემი ე.წ. გერმანულ - მე-6 სკოლაში შეყვანა. პირველი კლასი უკვე დახურული მქონდა, დღეს რომ საჯაროს უწოდებენ, აი, ისეთ სკოლაში და დისლოკაციის ადგილის შეცვლას არ ვაპირებდი. თუმცა, ჩემი ბებია დუდანას რჩევითა (რომელიც გერმანულ სკოლაში გერმანულის გაკვეთილებს გერმანული სიმღერებით ატარებდა) და ოჯახის წევრების უმრავლესობის გადაწყვეტილებით (სინამდვილეში ამ გადაწყევტილებას მხოლოდ ერთი მოწინააღმდეგე, ბაბუაჩემი მიშა ჰყავდა), ისეთ სკოლაში უნდა გამეგრძელებინა სწავლა, რომელსაც არც საბჭოთა საქართველოსთან და არც საბჭოთა განათლების სისტემასთან ჰქონდა რაიმე საერთო. ე.წ. მე-6 სკოლას მკვეთრად განსაზღვრული გეზი ჰქონდა აღებული, ჩვენთვის დღესაც ასე ნანატრი ევროპისკენ, კერძოდ კი გერმანიის ფედერაციისკენ. ახალგაზრდა მასწავლებლები, ეროვნულ ფასეულობებზე ორიენტირებული სასწავლო პროგრამა და თავისუფლების დიდი ,,რაუმი“ - სამი სიტყვით ასე დავახასიათებდი ჩემს სკოლას, რომელიც მსოფლიოში ყველაზე კარგი მგონია დღესაც და მადლობელი ვარ დედასი, მამასი და დუდანა ბებიასი, თავის დროზე ეს ,,განაჩენი“ რომ გამომიტანეს.
ჩემი სკოლის წყალობით გერმანულ ენას დავეუფლე, უნივერსიტეტშიც ამ ენის სწავლა განვაგრძე და ბევრი თუ ცოტა მეცადნეობისა თუ გამართლების შედეგად, ერთხელაც თავადაც ავღმოვჩნდი იმ ქვეყანაში, მთელი მოსახლეობა გერმანულად რომ საუბრობს. მას მერე ბევრა წყალმა ჩიარა და მეც ბევრჯერ მივიღე საოცნებო ,,ვიზა-შტამპელი“ ჩემს სასაცილო წარწერებიან პასპორტში. მოკლედ, ბევრი ვიარე თუ ცოტა ვიარე, ,,დოიჩე მარკა“ და ევრო გადავახურდავ-გადმოვახურდავე, გერმანიას ძალიან დავუმეგობრდი. რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს თქვენთის, ამ წინ და უკან სიარულში ვერასოდეს მოვახერხე ,,ოქტობერფესტზე“ დასწრება. ,,Oktoberfest“-ი გერმანიის ერთ-ერთი მიწის - ბავარიის ცნობილი დღესასწაულია, რომელსაც აგერ უკვე 1810 წლიდან ზეიმობს ეს ხალხი და მთელი მსოფლიოდან ჩამოსულ უამრავ ტურისტს გემრიელი გერმანული ლუდით უტარებს თირკმლების დეზინფექციას. როგორც გითხარით ,,Oktoberfest“ სათავეს 1810 წლიდან უფლისწულ ლუდვიგისა და პრინცესა ტერეზას ქორწილიდან იღებს. თუმცა ამ დღესასწაულის ისტორიულ ფაქტებზე და ტრადიციებზე არ მინდა თქვენი ყურადღების გამახვილება, თავადაც მოახერხებთ ამას თუ www.google.com-ში მარტივ სიტყვა - ,,Oktoberfest“ ჩააკოპირებთ. მოკვდავების ენაზე რომ გითხრათ, ,,Oktoberfest“ ეს ის დღესასწაულია, სადაც ყველა ეროვნებისა და რჯულის ადამიანი, განურჩევლად სქესისა, იმდენ ლუდს სვამს, რამდენსაც მაპატიეთ გამოთქმაზე და სტომაქი დაიტევს, მერე საერთო-საყოველთაო ღრეობას აწყობს, აი, დაახლოებით ისეთს ჩვენს რომ ვიცით ,,ლა-ლა-ლალალა...“-ს ფონზე.
მოკლედ, გერმანული ღრეობის თანამონაწილე ვერა და ვერ გავხდი, მაგრამ ჰოი საოცრებავ, სად მგონია ჩემი თავი, მე ხომ ევროპის ერთ-ერთი დედაქალაქის საპატიო და სრულუფლებიანი მოქალაქე ვარ. და თუ თავად ვერ ვახერხებ ,,Oktoberfest“-ზე წასვლას, ის ჩამოდის ჩემთან. დიახ, ალბათ თქვენც შეამჩნიეთ, რამდენიმე დღის წინ დიდძუძუებიანი ბავარიელი გოგოები რა მარდად დაატარებდნენ ერთდროულად რვა კათხა ლუდს ,,ვარდების რევოლუციის“ მოედანზე და დიდ მადლობას უთვლიდნენ ქალაქ თბილისის მერს...
როგორც ჩვენი ძველი მეზობლები იტყვიან - ,,ვეკ ჟივი, ვეკ უჩის“ (ისევ და ისევ თქვენს ეროვნულ კომფორტზე ვზუნავ და თარგმანს გაახლებთ: საუკუნე იცხოვრე და საუკუნე ეზიარე ახალ-ახალსო). ჰოდა, რა ამის პასუხია და რას არ მოესწრები ადამიანი, ,,შერონ სტოუნის ხსენებისა და პატივგების“ საერთაშორისო დღე ხომ დავაწესეთ და ახლა უკვე ,,Oktoberfest“-ი ქართულ-ეროვნულ ტრადიციებზე დამყნობილ ,,პრაზნიკად“ ვაქციეთ.
მაინც საოცარი და უსაზვროა ეს გლობალიზაცია და მის საზღვრებს ნამდვილად არ აქვს ფარგლები, ამიტომაც არ გამიკვირდება თუ ერთხელაც საქართველოზე უგზო-უკლოდ შეყვარებული რენე ჰარლინი ,,დენ ბლაგიდარენიეს“ - მადლიერების დღის აღსანიშნავად ნაციონალურ კოსტუმში გამოწყობილ ფშავ-ხევსურ გოგოებს ,,გამოიწერს“ საქართველოდან და ბრინჯით გამოტენილი მადიანი ინდაურის გვერდზე, ცხელ-ცხელ ხინკალს ამოაქაფქაფებინებს.
ვითომ რისი თქმა მინდოდა ამ სტატიით? არაფრის, უბრალოდ ქართულ ტრადიციას, ქართულ სტუმარ-მასპინძლობას, ქართულ მეობას მინდა გაუმარჯოს!

აგვისტოს 5 დღე

მაშინ ჩემი შვილი ერთი წლის და სამი თვის იყო, ჩემი ორსული მეგობრის უფროსი ქალიშვილი კი სამის. არაჩვეულებრივი ზაფხული გავატარეთ, თითქმის ერთი თვე ვიყავით ბაკურიანში და 7 აგვისტოს უკან წამოსვლას ვაპირებდით....დაბრუნება მხოლოდ 10 აგვისტოს შევძელით, თბილისში ჩამოსვლიდან ნახევარ საათში გორის ე.წ. „ტრასა“ დიდი ხნით ჩაიკეტა, ცეცხლმოკიდებულ ხიდებზე გავლას, როგორც იტყვიან, ბეწვზე გადავურჩით. ზუსტად არ მახსოვს, 8 თუ 9 აგვისტოს ერთ–ერთი საინფორმაციო გამოშვება ასე დამთავრდა: ,,დაიბომბა ქალაქი გორი... ეს იყო ჩვენს ხელთ არსებული ბოლო ინფორმაცია, მომდევნო საინფორმაციო გამოშვებამდე გემშვიდობებით“... და სერიალი ჩართეს.... მახსოვს ცარიელი თბილისი, მახსოვს საქართველოს შეიარაღებული ძალების მთავრასარდლის სიტყვები: ,,ხვალ დილამდე არაფერი იქნება....“

ნებისმიერ ჩვენთაგანს თავისი „აგვისტოს 5 დღე“ აქვს, რომლებიც ერთად შეკრებილნი, ჩვენი სამშობლოს უახლესი ისტორიის ყველაზე ტრაგიკულ პერიოდს ქმნიან. მაღალფარდოვანი სიტყვებით გამოხატული ემოცია, ვერასოდეს გადმოგცემს მის სიმძაფრეს, განცდისა და ტკივილის სიმძიმეს. უბრალო ფაქტები ზედმეტად მშრალია.. არ ვიცი რა ვქნა, როგორ მოვიტანო თქვენამდე სათქმელი, ეს ხომ მარტო ჩემი ტკივილი არ არის, ეს ხომ თქვენც გადაიტანეთ, ეს ხომ თქვენც იცით...

კაცობრიობის ყველაზე დიდი მონაპოვარი, ჩემი აზრით, არის მშვიდობა. ამაზე თითოეული ადამიანი მხოლოდ მაშინ შეძლებს დაფიქრებას, როდესაც საკუთარ თავზე გამოცდის ომის მთელ სიმძიმეს. რა შეიძლება იყოს ომის მონაპოვარი?

როდესაც ომზე ვსაუბრობ, ბუნებრია არ შემიძლია ვიყო გაწონასწორებული და რაციონალური, მე ჩვეულებრივი ადამიანი ვარ, ჩემი, შეიძლება იდეალისტური, ოცნებებითა თუ განცდებით. საქართველოს ძლიერ და ნათელ მომავალზე, რა თქმა უნდა მიოცნებია, მაგრამ დღევანდელი გადმოსახედიდან, გულწრფელად ვაღიარებ, არ ვიცი რისი გაღება შემიძლია ამისთვის. ,,სამშობლოსათვის თავდადებული გმირები“ - ღრმა ბავშვობაში მრავალჯერ გაგონილი ეს სიტყვები დღეს უკვე ჩემი რეალური ცხოვრების ნაწილია. ვფიქრობ მაშინდელ თუ დღევანდელ გმირებზე და თავს ვეკითხები: რას ეწირებოდნენ ისინი მაშინ და რისთვის იხოცებიან დღეს? არ ვიცი გაზვიადებულია თუ არა საქართველოს ისტორიის ის ეპოზოდები, როდესაც მრავალათასიან მტრის ჯარს ქართველი გულადი მეომრები საოცარი თავგანწირვითა და გულადობით ამარცხებდნენ, მაგრამ თანამედროვე პირობებში, თანამედროვე ტექნოლოგიური პროგრესის ფონზე, ომის მოგება, ომში გამარჯვება, მხოლოდ თანაბარი სამხედრო აღჭურვილობითა და საბრძოლო ტექნიკის პირობებში თუა შესაძლებელი. სამხედრო განათლება არ მაქვს, ამიტომაც ბუნებრივია არ ვიცი და არ მესმის ომის ტექნიკა, მაგრამ როგორც რიგით მოქალაქეს მინდა ვიცოდე, რატომ ეწეოდა ჩემი ქვეყანა ომის პროპაგანდას, რატომ დაიწყო ომი 2008 წლის აგვისტოს, რისთვის დაიწყო ომი, რისთვის ღირდა ამ ომის დაწყება (არ მინდა არც ერთი უტრირებული ფრაზის გამოყენება და გადაუმოწმებელი, მხოლოდ ემოციებზე დამყარებული სიტყვების წერა, მაგრამ აღიარებული ფაქტია, დღევანდელ დღემდე ჩვენი სახელმწიფო, სწორედ 2008 წლის ომის შედეგად ევროპისა და ამერიკის ნაწყალობემა დახმარებამ ,,მოათრია“). ,,აგვისტოს 5 დღის მონაპოვარი“, ბოლო დღეები მხოლოდ ეს ფრაზა მიტრიალებს თავში, ჰოლივუდის მინი ფიალიალის, ბრჭყვიალა კაბების ფრიალისა და ცრემლნარევი თვალების ფონზე, სულ უფრო და უფრო მეტს ვფიქრომ ამაზე – აგვისტოს 5 დღის მონაპოვარზე...

ომი ადრე თუ გვიან მთავრდება. ომს ჰყავს მხოლოდ ერთი გამარჯვებული. კიდევ ერთხელ ვიმეორებ, არ მინდა სენტიმენტალური გრძნობების აღძვრა, არ მინდა გაცვეთილი ფრაზები, არ მინდა უტრირებული ფაქტები. 2008 წლის აგვისტოს ომში საქართველო დამარცხდა რუსეთის წინააღმდეგ უთანასწორო ბრძოლაში; საქართველოს სახელმწიფოს საზღვრები დღემდე დაუდგენელია; საქართველოს იურისდიქცია არ ვრცელდება სამაჩაბლოს, ე.წ. სამხრეთ ოსეთის ტერიტორიაზე; საქართველოს ტერიტორიის 20% ფლობს რუსეთის ფედერაცია; საქართველოს დედაქალაქიდან რამდენიმე კილომეტრში განლაგებულია რუსეთის ფედერაციის შეიარაღებული ძალები; სამაჩაბლოს მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი გაუსაძლის პირობებში ცხოვრობს. (რა გავლენა იქონია 2008 წლის ომმა საქართველოს სოციალურ–ეკონომიკურ განვითარებაზე, ამაზე ბუნებრივია არაფერს დავწერ).
მშრალ ციფრებში და მარტივ ფრაზებში გამოხატული აგვისტოს 5 დღე ასე გამოიყურება:

აგვსიტოს 5 დღის შედეგად დაღუპულია ორასამდე ქართველი სამხედრო;
აგვსიტოს 5 დღის შედეგად დაღუპულია მშვიდობიანი მოსახლეობა;
აგვსიტოს 5 დღის შედეგად დაკარგულია 140–მდე ქართული სოფელი;
აგვსიტოს 5 დღის შედეგად ოფიციალურად რეგისტრირებულია 25 ათასამდე დევნილი.

და მაინც რა არის აგვისტოს 5 დღის მონაპოვარი? ჰოლივუდელი რეჟისორის რენე ჰარლინის მხატვრული ფილმი ,,აგვისტოს 5 დღე“ და 2011 წლის 5 ივნის თბილისში გამართული პომპეზური პრემიერა, რომელსაც სხვა მოწვეულ სტუმრებთან ერთად ჰოლივუდის ვარსკვლავები ესწრებოდნენ, სხვა ვერაფერი ვიპოვე...

მე ნუ მიპასუხებთ, საკუთარ თავს უპასუხეთ, ღირდა თქვენი აგვისტოს 5 დღე 2011 წლის 5 ივნისს გამართულ პრემიერად?!

მე გული მერევა

ჩემს ამჟამინდელ მდგომარეობაში გულის რევის შეგრძნება სავსებით ბუნებრივია. უფრო სწორად, სავსებით ბუნებრივი იქნებოდა, რომ არა სხვა მიზეზები, შეიძლება მეც უფრო თამამად შემერგო მოგონილი ახირებებისთვის განკუთვნილი თვეები და იანვრის ცივ დღეებში ფეხების ბაკუნითა და დაბერილი ტუჩებით მომეთხოვა მარწყვი, მაისისში კი ციდან თეთრი ფანტელის ცვენა. არ ვიცი რისი ბრალია, მაგრამ მსგავსი ახირება არც ახლა და არც არასოდეს მქონია, რაც შეეხება გულის რევის შეგრძნებას ის უკვე წლებია მაქვს და სულ უფრო და უფრო მძაფრდება. თუ თქვენ გული არ გერევათ, ალბათ ვერ გაიგებთ რატომ ვწერ ამ გულის ამრევ თემაზე, შეიძლება ჭამის მადაც გაგიფუჭოთ, ან ის შინაგანი კომფორტი დაგირღვიოთ დიდი ძალისხმევის შედეგად რომ მოიპოვეთ და გარე სამყაროსთან კედელი აიშენეთ. მოკლედ, თქვენი ნებაა, დაინტერესდებით თუ არა, რატომ ან რის გამო მერევა გული, არადა იმდენად მერევა, რომ ამის მოთმენა მეტი აღარ შემიძლია და გიზიარებთ:

მე გული მერევა ქართული საზოგადოების იმ ნაწილზე, რომელიც ხან შევარდნაძეს უჩოქებს, ხან ,,მიშას“ ყვირის და ხან ბურჯანაძეს ულოკავს უკანალს. მათზე, ვინც ბოლო 22 წელია ოქროსქოჩრიანი ვაჟკაცის გამოჩენას ელოდება, რომელიც მას მატერიალურ და სულიერ კომფორს მოუტანს, გაზის და დენის ფულს გადაუხდის და არხეინად აცხოვრებს ნინო ჩხეიძის სიმღერის ფონზე. გული მერევა ზარმაცებზე, რომელთაც აუცილებლად კერპი ჭირდება, რომ თაყვანი სცეს და დაუჩოქოს. გული მერევა უქნარებზე, სამსახურში ალკოჰოლის სუნით გაჟღენთილი რომ მიდიან და შუადღის მოსვლამდე ნაბეღლავის ბოთლით ხელში და ოხვრით გადაადგილდებიან კორიდორში. გული მერევა კონფორმისტებზე, რომელსაც დღევანდელი ფენოვანი ხაჭაპური ურჩევნია ხვალინდელ.... ზოგადად ხვალს. გული მერევა გულგრილობაზე და უგულობაზე.

მე გული მერევა ჩემს სასამართლო აღმასრულებელ და სასამართლო ხელისუფლებაზე, რომელიც მხოლოდ ურთიერთშეთანხმებით მოქმედებს და ისეთ გულისამრევს ტკბილ იდილიაში იმყოფება, ნებისმიერ ახალდაქორწინებულ წყვილს შეშურდება.

მე გული მერევა მოსყიდულ მოსამართლეებზე და გაყიდულ საქმეებზე, გული მერევა უპრინციპო პროკურორებზე და ღიპიან ჩინოვნიკებზე. გული მერევა გამოუძიებელ საქმეებზე და ციხეში უკანონოდ ჩაყრილ კანონიერ ქუნდებზე.

მე გული მერევა უსახურ მინისტრებზე, მარიონეტებზე მაღალის ხელში. გული მერევა მათ გამოსვლებზე, მათ დამოკიდებულებებზე, გული მერევა მათ ჯიპებზე და სახელმწიფო ბიუჯეტის ხარჯვის მათეულ სტილზე.

მე გული მერევა საქართველოს პარლამენტის წევრებზე, გული მერევა მათ მიერ მიღებულ კანონებზე, საკანონმდებლო დონეზე დაკანონებულ უსამართლობაზე და უზნეობაზე.

მე გული მერევა საქართველოში ჩატარებულ ყველა არჩევნებზე, გული მერევა არჩევნების გაყალბებაზე და ხმების გადანაწილების პროცესზე. გული მერევა უკანონო გარიგებებზე და ხმების ყიდვა-გაყიდვაზე.

მე გული მერევა ბათუმის სასტუმროების მშენებელობაზე, რომლებშიც მიუხედავად იმისა, რომ 8 წელია დაუღალავად ვმუშაობ ვერასოდეს შევდგამ ფეხს და გული მერევა იმაზე, რომ ქვეყნის განვითარება ამ სასტუმროების მშენებლობას უნდა დავუკავშირო. მე გული მერევა შეღებილ ფასადებზე, რომელთა უკან გაჭირვება და შიმშილია, გული მერევა იმიტირებულ აყვავებულ საქართველოზე, გული მერევა ერთჯერად დახმარებებზე და გული მერევა სამაჩაბლოს მოსახლეობისთვის აშენებულ გეტეოებზე.

მე გული მერევა ჩემს პრეზიდენტზე, რომელიც მე ქვეყნის მოღალატეს და რუსეთის აგენტს მიწოდებს მხოლოდ იმიტომ, რომ განსხვავებული აზრი მაქვს. გული მერევა მის ტყუილებზე და არაგულწრფელობაზე, მის მიერ შექმნილ მეორე საქართველოზე, გული მერევა მასზე, როგორც წაგებული ომის ურცხ მთავარსარდალზე.

მე გული მერევა საქართველოს იმ მოქალაქეებზე, რომლებიც შეყვარებულები არიან პოლიტიკოსებში და მათი ქმედებების ობიექტურად შეფასების უნარი აქვთ დაკარგული. გული მერევა, ძალადობის მოყვარულ ხალხზე, რომელთაც ადამიანური სოლიდარობისა და თანაგრძნობის განცდა გაუგონარმა პოლიტიკურმა შეხედულებებმა დაავიწყა. გული მერევა სოციალური სოლიდარობის არარსებობაზე.

მე გული მერევა ქალაქის დასუფთავების სამსახურზე, რომელიც ნაგავსაც კი მხოლოდ ნაციონალური მოძრაობის ნიშნით გამოარჩევს და გვის. პოლიტიკური ოპენეტების მიერ დაყრილ ნაგავს კი ასევე პოლიტიკური ნიშნით დედაქალაქში ტოვებს.

გული მერევა ე.წ. კონსტრუქციულ რვიანზე, რომელიც თურმე კონსტრუქციულად ცდილობს ქვეყნის გადარჩენას და ხელისუფლებასთან საკანონმდებლო ცვლილებებზე მართავს კონსტრუქციულ შეხვედრებს.

მე გული მერევა ნინო ბურჯანაძეზე, რომელიც ჯერ ედუარდ შევარდნაძის, შემდეგ მიხეილ სააკაშვილის ხელისუფლების მეხოტბე იყო და ახლა თავში ავარდნილი ამბიციის დასაოკებლად თავად ცდილობს ხელისუფლებაში მოსვლას და ისე უსირცხვილოდ ივიწყებს თავის უსირცხვილო წარსულს.

მე გული მერევა ირაკლი ოქრუაშვილზე, მის არაკაცულ საქციელზე, შეპირებებად დარჩენილ დაპირებებზე, აფხაზეთის სამაჩაბლოს დაბრუნებაზე. არაკაცურად მოცემულ ყველა მის კაცურ სიტყვაზე მერევა გული.

მე გული მერევა სპეცნაზზე და მათ ქცევაზე, მათ გაბოროტებულ სულზე და გონებაზე მერევა გული.

მე გული მერევა საკუთარ თავზე და საკუთარ ხალზე. გული მერევა იმის გამო, რომ ამდენი წელია ამ შეგრძნებით ვიცხოვრე და ვერაფერი გავაკეთე. გული მერევა ჩემს თავზე, იმის გამო, რომ სრულიად გულწრფელად გუშინ ვიფიქრე: აღარ მინდა საქართველო, აღარ მინდა ქართული სული და გენი, მომბეზრდა „დამოუკიდებელ საქართველოს გაუმარჯოს“, ,,გადადექი!“ მომბეზრდა არაფრის მომცემი პათოსი და შეძახილები, მომბეზრდა ამბიციურობა, გაუნათლებლობა, უგუნურობა, უვიცობა, მოღალატეობა, უსამართლობა და ტყუილი. მომბეზრდა და აღარ მინდა ასეთი საქართველო და თუ სხვანაერი არ არის, მაშინ საერთოდ აღარ მინდა ის. მე საქართველოზე დღეს გული მერევა!